De Afhaalchinees: Thuisbezorgd

Natuurlijk, Qian van Binsbergen laat het beeld nog steeds met piepende remsporen tot stilstand komen om een overgang naar een ander verhaal te markeren. En ze stopt nog steeds surreële scènes in haar documentaire. Zo staat ze ineens in Chinese klederdracht met een giervork mest te ruimen. Maar verder is de vierdelige documentaire De afhaalchinees: Thuisbezorgd van Omroep ZWART een stuk rustiger en conventioneler dan zijn voorganger uit 2023.

Die eerste documentaire, die Van Binsbergen ook een nominatie voor de Zilveren Nipkowschijf bezorgde, was een enerverende achtbaanrit vol animatie, humor en woeste registerwisselingen. In deze vervolgfilm zoekt zij de verdieping en overtreft ze het eerste deel. Misstanden in internationale adoptie en de geestelijke nood van geadopteerden vormen wederom het onderwerp. Rode draad is de rootsreis naar China die de documentairemaker maakte samen met Trouw-correspondent Cindy Huijgen. De reis dient om het luchtiger en avontuurlijk te houden, want verder haalt Van Binsbergen weer grof onrecht en diep leed boven water.

Ook deel 2 zit weer boordevol nieuws. Bij het blootleggen van fraude en kinderhandel is de documentaire vernietigend over de Nederlandse overheid die decennialang zozeer het adoptiesprookje was toegedaan dat ze alle rode vlaggen negeerde. De aflevering over seksueel misbruik snijdt het diepste. Dapper en indrukwekkend is dat Van Binsbergen zichzelf daarbij niet ontziet. Adoptiekinderen zijn vaak prooi voor pedofielen, doorgaans uit de zeer nabije omgeving.

‘Rustig en conventioneel’ is De Afhaalchinees- Thuisbezorgd overigens alleen in vergelijking met deel 1. Nog steeds stopt Qian meer ideeën en vormexperimenten in één aflevering dan een andere documentairemaker in zijn hele oeuvre.

Foto Qian van Binsbergen/ Omroep Zwart